چگونه هزینه‌های قابل قبول را تعیین کنیم؟

برای تعیین «هزینه‌های قابل قبول» در محاسبه سود شراکت، سه منبع اصلی را باید مدنظر قرار دهید: 1) قرارداد شراکت (شرکتنامه/مشارکت‌نامه)، 2) قواعد عام حقوق مدنی شرکت‌های مدنی و مشارکت‌ها، 3) معیارهای عرفی و استانداردهای مالیاتی/حسابداری. در ادامه چارچوب عملی و مستند ارائه می‌شود: 1) مبنای حقوقی و اولویت قرارداد - اصل حاکمیت اراده: مطابق مواد 10 و 219 قانون مدنی، هرگاه طرفین درباره نحوه تقسیم سود و شناسایی هزینه‌ها توافق معتبر داشته باشند، همان ملاک است مگر خلاف قانون آمره یا نظم عمومی باشد. - شرکت مدنی: مواد 571 تا 606 قانون مدنی حاکم بر شرکت‌های مدنی است. به‌ویژه: - ماده 575: منافع (سود) به نسبت سهم‌الشرکه است مگر اینکه خلافش شرط شود. - مفهوم مخالف آن و قواعد عمومی ایجاب می‌کند که «هزینه‌های لازم برای تحصیل منافع مشترک» از درآمد مشترک کسر شود تا سود خالص احصا شود، مگر طرفین برخلاف آن توافق کرده باشند. - در نبود تصریح قراردادی، رویه قضایی و نظریات حقوقی، «هزینه‌های متعارف، ضروری و مرتبط مستقیم با فعالیت مشترک» را قابل کسر می‌دانند. 2) معیار سه‌گانه تشخیص هزینه قابل قبول برای هر قلم هزینه این سه پرسش را بررسی کنید: - ضرورت و ارتباط: آیا هزینه برای تحصیل، حفظ و تکمیل درآمد شراکت لازم بوده و ارتباط مستقی