تفاوت رسید دستی با سفته یا چک در اثبات دین چیست؟

پاسخ کوتاه: رسید دستی به‌عنوان «سند عادی» می‌تواند اثبات‌کننده دین باشد، اما از نظر قدرت اجرایی و presumptions قانونی، ضعیف‌تر از چک و در مواردی متفاوت از سفته است. چک «لااقل در قبال دارنده با حسن‌نیت» مزایای اجرایی و کیفری دارد؛ سفته و برات اسناد تجاری با قواعد خاص‌اند که در صورت رعایت تشریفات، مزایای دادرسی و مسئولیت تضامنی می‌آورند. رسید دستی چنین مزایا و امتیازاتی را ندارد، اما اگر صحیح تنظیم شده باشد، برای مطالبه دین در دادگاه کافی است. تشریح مقایسه و نکات کلیدی: 1) ماهیت حقوقی و قدرت اثبات - رسید دستی: - سند عادی است (مواد 1284 و 1289 قانون مدنی). در صورت امضا یا اثر انگشت بدهکار و ذکر مبلغ و سبب دین، علیه امضاکننده معتبر است مگر اینکه نسبت به اصالت یا مفاد آن ایراد مؤثر مطرح شود. - بار اثبات: طلبکار باید وجود دین را با همین سند و قرائن ثابت کند. بدهکار می‌تواند به انکار/تردید امضا (ماده 216 قانون آیین دادرسی مدنی) یا ادعای پرداخت/تهاتر/اکراه/صوری بودن استناد کند. - اجراییه مستقیم ندارد؛ باید دادخواست حقوقی تقدیم و پس از صدور حکم، اجرای احکام اقدام کند. - سفته (فته‌طلب): - سند تجاری به معنای خاص قانون تجارت است (مواد 307 به بعد، خصوصاً 307، 309، 310 و 314 قانون تجارت). در صورت رعا