پاسخ کوتاه: اصل بر امکان بهرهمندی محکومان از «عدم تحمل حبس» (تعویق اجرای حبس به دلیل بیماری جسمی/روانی) و «مرخصی استعلاجی» است؛ اما برای برخی جرایم خاص محدودیتها و سختگیریهای جدی وجود دارد. مرجع تشخیص در هر دو نهاد، مقام قضایی (دادستان/قاضی اجرای احکام/دادگاه) با نظر پزشکی قانونی است و در موارد امنیتی یا خاص، موافقت دادستان کل یا مقامات بالاتر نیز ممکن است لازم شود. 1) مبانی قانونی و تعاریف - عدم تحمل حبس (تعویق/تعلیق اجرای مجازات به علت بیماری): - ماده 502 قانون آیین دادرسی کیفری 1392 و تبصرههای آن: هرگاه محکومعلیه دچار بیماری جسمی یا روانی باشد بهنحوی که تحمل کیفر ممکن نباشد یا اجرای مجازات موجب تشدید بیماری یا ایجاد خطر جانی/آسیب جدی شود، با نظر پزشکی قانونی و تصمیم دادگاه، اجرای مجازات حبس میتواند معلق/به تعویق افتد یا به مجازات مناسبتری تبدیل شود. در بیماریهای لاعلاج یا فقدان مسئولیت کیفری ناشی از اختلالات شدید، مقررات مواد 149 و 150 قانون مجازات اسلامی 1392 نیز حسب مورد مطرح میشود (عدم مسئولیت یا اقدامات تأمینی و درمانی). - مرخصی استعلاجی: - آییننامه اجرایی سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور (مصوب قوه قضائیه) بهویژه مواد مربوط به مرخصی و درمان خارج
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری