در قراردادهای چندمرحلهای، تعارض زمانبندیها معمولاً با ترکیبی از قواعد تفسیر، ساختاردهی صحیح بندهای زمانی، و درج سازوکارهای حل تعارض مدیریت میشود. در عمل، و نیز با اتکا به اصول کلی حقوق قراردادها در قانون مدنی ایران و رویه معاملاتی، نکات زیر راهگشا است: 1) تقدم و تأخر تعهدات (dependency) - اصل “تقدم سبب بر مسبب”: اگر اجرای تعهد مرحله بعد منوط به تحقق مرحله قبل باشد، تعهد متأخر تا انجام تعهد مقدم قابل مطالبه نیست. این منطق با ماده 226 و 229 قانون مدنی همخوان است؛ عدم امکان اجرای متأخر بدون انجام مقدم، مانع مسئولیت است مگر متعهد مقدم ایفای تعهد را بهموقع انجام دهد. - درج بند وابستگی (Condition precedent / Condition subsequent): صراحتاً بنویسید “اجرای مرحله B منوط به تکمیل و تحویل مرحله A و تأیید کارفرما طی X روز است.” عدم تصریح، منجر به اختلاف در تفسیر میشود و ممکن است دادگاه به اصل تفسیر علیه واضع شرط مبهم (قاعده فقهی اقدام/اصول تفسیر قراردادها) تمسک کند. 2) قاعده تعارض داخلی زمانبندیها - بند “حاکمیت برنامه اصلی”: تصریح کنید که در تعارض بین برنامه زمانبندی کلان (Master Schedule) و برنامههای تفصیلی یا پیوستها، کدام مقدم است. - سلسلهمراتب اسناد قرارداد: در یک بند “Order of Precedence” بنویسید: متن اصلی قرارداد مقدم بر شرایط خصوصی، و آنها مقدم بر پیوستها، و سپس نقشهها و مکاتبات. در فقدان چنین بن
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری