قرارداد اصلی، رسید پرداخت، پیامکها و مکاتباتی که نشان دهد چک بابت ثمن، ضمانت بازپرداخت یا تسویه صادر شده، نه امانت. گواهی شهود و عرف معاملاتی طرفین نیز میتواند قرینه نافیه باشد. در پروندههای «خیانت در امانتِ چک»، محور دعوا این است که آیا چک بهصورت امانی (برای نگهداری یا اقدام خاص) به متهم سپرده شده یا اینکه انتقال چک ماهیت دیگری (مثل تضمین، معامله، یا دَینی) داشته است. طبق ماده 674 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) تحقق خیانت در امانت نیازمند وجود سپردن مال به یکی از عناوین امانی و استعمال یا تصاحب یا اتلاف یا مفقود کردن آن برخلاف دستور است. بنابراین اگر بتوانید «امانی بودنِ سپردن» را مخدوش کنید، ارکان جرم مخدوش میشود. مدارک و قرائنی که برای اثبات امانی نبودن چک مؤثر است: 1) اسناد و توافقات مکتوب - قرارداد اصلی: اگر چک بهعنوان بخشی از قرارداد بیع، اجاره، پیمانکاری، مشارکت، صلح، یا تسویه حساب صادر یا تحویل شده، ارائه قرارداد و بند مربوط به وجه و ضمانت اجرای عدم پرداخت نشان میدهد چک برای ایفای تعهد یا تضمین قراردادی است نه امانت. - رسید تحویل چک/الحاقیه/مکاتبات: هر نوشتهای که «علت» صدور یا تحویل چک را تعهد مالی، پیشپرداخت، ثمن، یا تضم
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری