حرمت ابدی در نکاح یعنی ایجاد ممنوعیت دائمیِ ازدواج میان دو نفر بهگونهای که هیچگاه—even پس از زوال علت اولیه—امکان ازدواج میان آنان وجود نداشته باشد. در حقوق ایران (بر اساس قانون مدنی) این حرمت یا از ابتدا وجود دارد (به سبب قرابت نسبی یا سببی یا رضاع) یا در نتیجهی برخی اعمال و وقایع بعداً ایجاد میشود (مثل لعان یا زنا با زن شوهردار). مهمترین مبانی و مصادیق و نکات آن به شرح زیر است: 1) مبانی حقوقی - قانون مدنی، مواد 1045 تا 1067 و نیز مواد مرتبط در باب رضاع (مواد 1046 تا 1049) و لعان (مواد 883، 884 و مواد آیین دادرسی و احوال شخصیه مربوط)، و برخی مواد پراکنده مانند 1051، 1052، 1054، 1055. - فقه امامیه به عنوان منبع اصلی، بهویژه در اقسام حرمت نسبی، سببی، رضاعی و موجبات حرمت ابدی ناشی از زنا و لعان. 2) اقسام و مصادیق حرمت ابدی الف) حرمت ابدی ناشی از قرابت نسبی (ماده 1045 ق.م) - ازدواج با اشخاص ذیل دائماً ممنوع است: - اجداد و جدات و اولاد شخص (اعم از نسبی مستقیم صعودی و نزولی) - خواهر و برادر - اولادِ برادر و اولادِ خواهر (برادرزاده و خواهرزاده) - عمه، خاله، عمو و دایی اینها حرمت ذاتی و دائمیاند و هیچ راه رفعی ندارند. ب) حرمت ابدی ناشی از قرابت سببی (ازدواج) (مواد 1047 و 1051 و 1052 ق.م) - اشخاصی که به سبب ازدواج، برای هم محرم ابدی میشوند: - ازدواج با مادرِ زن و مادرِ مادرِ زن و اجداد مادری زن، پس از وقوع عقد نکاح
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری