پاسخ حقوقی (با استناد به قوانین ایران) مفهوم - حرمت ابدی در نکاح یعنی ایجاد ممنوعیت دائمی برای ازدواج بین دو نفر؛ بهگونهای که حتی در صورت زوال علت اولیه، امکان عقد نکاح بین آنان هرگز وجود نداشته باشد. - مبانی آن در قانون مدنی ایران عمدتاً در مواد 1045 تا 1061 و نیز مواد 1050، 1051، 1057، 1059 و 1060 آمده است. مبانی و موجبات حرمت ابدی 1) نسب - ازدواج با محارم نسبی دائماً ممنوع است: مادر، مادرِ مادر و بالاتر؛ دختر و نوهها؛ خواهر؛ دخترِ برادر/خواهر؛ عمه/خاله و… (ماده 1045 ق.م). 2) رضاع (شیردادن شرعی) - هرگاه رضاع با شرایط شرعی تحقق یابد، همان آثار محارم نسبی را ایجاد میکند و نکاح با محارم رضاعی حرمت ابدی دارد (مواد 1046 و 1047 ق.م). 3) مصاهره (ازدواج و نزدیکی) - بهسبب نزدیکی مشروع، برخی افراد بر زوج یا زوجه محرم ابدی میشوند: مادر زن و مادرِ مادر زن و…؛ زنِ پدر (نامادری) بر پسر شوهر؛ زنِ پسر بر پدر شوهر؛ و دختر زن (ربیبه) پس از نزدیکی به مادرش بر شوهر مادر حرام ابدی است (مواد 1047 و 1048 ق.م). - نکته: ربیبه تنها پس از وقوع نزدیکی با مادرش حرام ابدی میشود؛ صرف عقد کافی نیست. 4) جمع بین دو خواهر - نکاح همزمان با دو خواهر ممنوع است؛ اما این حرمت ذاتی نیست. تا وقتی یکی در عقد است، ازدواج با خواهر دیگر ممکن نیست. اگر عقد اول منحل شود و عده منقضی گردد، مانعی برای عقد با خواهر دیگر نیست. پس این مورد حرمت ابدی ایجاد نمیکند (ماده 1048 ق.
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری