کدام مقررات قانون مدنی بر تمایز خسارت تأکید دارد؟

پاسخ کوتاه: مبنای تمایز خسارت مستقیم و غیرمستقیم در حقوق ایران، عمدتاً در قانون مدنی و تا حدی در قانون مسئولیت مدنی آمده است. مهم‌ترین مقررات: مواد 221، 227، 229، 231، 515 ق.آ.د.م (از حیث هزینه دادرسی و خسارات دادرسی)، و مواد 1 و 2 قانون مسئولیت مدنی. معیار اصلی، «رابطه سببیت عرفی و بی‌واسطگی ضرر» است؛ یعنی فقط خساراتی قابل مطالبه‌اند که نتیجه مستقیم و متعارف عدم اجرای تعهد یا فعل زیانبار باشند. شرح عملی و مستند: 1) قانون مدنی - ماده 221 ق.م: متعهد در صورت عدم اجرای تعهد، مسئول «خسارات وارده» است، مشروط بر اینکه جبران خسارت تصریح یا عرفاً لازم باشد. این ماده به طور غیرمستقیم شرط مستقیم بودن و متعارف بودن زیان را مفروض می‌گیرد. - ماده 227 ق.م: اگر متعهد ثابت کند عدم انجام تعهد ناشی از «علت خارجی غیرقابل انتساب» بوده، مسئول نیست. این ماده رابطه سببیت را کانونی می‌کند؛ در ن