چگونه دادگاه میزان خسارت مستقیم را ارزیابی می‌کند؟

راهنمای عملی تمایز خسارت مستقیم و غیرمستقیم در دعاوی حقوقی و شیوه ارزیابی خسارت مستقیم توسط دادگاه 1) مبانی قانونی تمایز خسارت مستقیم و غیرمستقیم - ماده 1 قانون مسئولیت مدنی (مصوب 1339): هر کس بدون مجوز قانونی عمداً یا در نتیجه بی‌احتیاطی به دیگری زیان وارد کند، مسئول جبران خسارت است. مفاد و رویه این ماده، جبران «خسارت قابل انتساب و متعارف» را می‌پذیرد. - ماده 520 قانون آیین دادرسی مدنی: خواهان باید میزان دقیق خسارت و منشأ و دلالت دلایل را اعلام کند؛ دادگاه صرفاً خسارات «محرز» و «منتج از فعل زیان‌بار» را می‌پذیرد. - ماده 515 ق.آ.د.م.: اصل بر عدم حق مطالبه خسارات زائد است مگر به موجب قانون. برداشت غالب: خسارات غیرمستقیم یا دور (Remote) خارج از شمول است مگر رابطه سببیت عرفی و پیش‌بینی‌پذیری احراز شود. - قواعد فقهی حاکم: تتلف، لاضرر، تسبیب و اتلاف—مبنای تشخیص رابطه سببیت و محدود کردن جبران به خسارات عرفاً منتسب و بی‌واسطه. 2) تعریف عملی - خسارت مستقیم: نتیجه بی‌واسطه و متعارفِ فعل زیان‌بار که عرفاً به عامل زیان منتسب است و بدون مداخله علت مستقل خارجی رخ می‌دهد. مثال: تخریب دستگاه = هزینه تعمیر/تعویض، توقف تولید متعارف و اثبات‌شده ناشی از همان تخریب. - خسارت غیرمستقیم (تبعی