اعمال نفوذ در حقوق کیفری ایران به معنای استفاده ناروا از نفوذِ واقعی یا ادعایی نزد مقامات و کارکنان دولت یا نهادهای عمومی برای تسهیل یا تحصیل امر غیرقانونی، دور زدن تشریفات قانونی، یا جلب امتیاز/تصمیم اداری یا قضایی است؛ غالباً در قبال اخذ مال یا وعده آن. این رفتار در نظام کیفری ایران حسب مورد تحت عناوین مختلف جرمانگاری شده است؛ مهمترین مبانی: 1) کلاهبرداری با توسل به نفوذ موهوم - ماده 1 قانون تشدید مجازات مرتکبین ارتشاء، اختلاس و کلاهبرداری (1367): هرکس از طرق متقلبانه، از جمله نسبت دادن خود به مقامات و ادعای نفوذ نزد آنان، مالی بگیرد، کلاهبردار است. رکن مادی شامل: عملیات متقلبانه (ادعای نفوذ/نسبت دادن ارتباط ویژه)، اغفال بزهدیده، بردن مال. رکن معنوی: علم به دروغین بودن نفوذ و قصد بردن مال. مجازات: حبس، جزای نقدی معادل مال مأخوذ، رد مال و حسب مورد محرومیتها. 2) اعمال نفوذ ناروا نزد کارکنان دولت - ماده 4 قانو
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری