در چارچوب حقوق ایران (اعم از قراردادهای عمومی/دفاعی و قراردادهای خصوصی) “ضمانت” میتواند به شکلهای مختلفی ارائه شود: ضمانتنامه بانکی، بیمهنامه حسن انجام تعهد، ضمان عقدی (کفالت یا ضمان مدنی)، وثیقه ملکی/نقدی، یا تضمینهای ترکیبی. اینکه ضمانت چگونه خاتمه مییابد یا ضامن چگونه و تحت چه شرایطی قابل جایگزینی است، به مقررات عام قانون مدنی و تجارت، شرایط مندرج در اسناد مناقصه/قرارداد و آییننامههای حاکم بر معاملات دولتی و دفاعی بستگی دارد. در قراردادهای نظامی (بهویژه با دستگاههای مشمول قانون برگزاری مناقصات و آییننامه معاملات دولتی/وزارت دفاع)، معمولاً شرایط سختگیرانهتر و تشریفات دقیقتری اعمال میشود. الف) موارد خاتمه ضمانت 1) ایفای کامل تعهد اصلی - قاعده: با انجام و تحویل قطعی موضوع قرارداد و تصویب/تحقق صورتوضعیت یا تحویل نهایی، تضمین حسن انجام تعهد مسترد میشود. - مستند: مواد 684 به بعد قانون مدنی (سقوط دین به اجرای تعهد؛ در ضمان عقدی، تابعیت از دین اصلی)، و رویه قراردادی دولت که مسترد شدن تضمین را به “تحویل موقت/قطعی و انقضای دوره تضمین” منوط میکند. - در قراردادهای دولتی/نظامی: معمولاً پس از تحویل موقت بخشی از تضمین آزاد و پس از تحویل قطعی و خاتمه دوره گارانتی، با گواهی کارفرما، باقیمانده آزاد میشود. 2) انقضای مدت ضمانتنامه - در ضمانتنام
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری