پاسخ کوتاه: در حقوق ایران، باغبان (اعم از کارگرِ باغ یا باغبانِ حرفهای) اصولاً در قبال کار و مراقبت از باغ مستحقِ اجرتالمثل یا اجرتالمسمی و همچنین دریافت مخارج متعارف و ضروریِ انجامشده به دستور یا برای مصلحتِ مالک است. مبنای حقوقی میتواند قرارداد (کتبی/شفاهی)، قواعد عام مسئولیت و استیفای منفعت (ماده 336 ق.م) و احکام اداره فضولی/اذن، و نیز قواعد کار (در صورت شمول قانون کار) باشد. در ادامه تفکیک میشود: 1) اگر قرارداد وجود دارد (اجاره اشخاص/پیمانکاری) - مبنا: مواد 10 و 190 و 219 قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها و لزوم وفای به عهد)، و باب اجاره اشخاص (مواد 512 به بعد قانون مدنی). - حق اجرت: بر اساس اجرتالمسمی مندرج در قرارداد، با شرایط پرداخت، مزایا، وجهالتزام، تعدیل، و … . - مخارج: اگر در قرارداد پیشبینی شده باشد، طبق همان عمل میشود (مثلاً هزینه سم، کود، آبیاری، ادوات، کارگر روزمزد). در نبود تصریح، عرف حرفه و ضرورت کار تعیینکننده است و باغبان میتواند مخارج ضروری و مفیدِ مأذون را مطالبه کند. - فسخ/تعلیق: در صورت نق
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری