پاسخ کلی (با استناد به قوانین ایران): - اصل بر ممنوعیت ایجاد هرگونه مانع در معابر عمومی است؛ تفاوت «مانع موقت» و «مانع دائم» بیشتر در ماهیت، مجوز لازم و شدت ضمانت اجراهاست، نه اینکه قانون بهطور صریح این دو را بهصورت اصطلاحی تعریف کرده باشد. در عمل، مراجع اداری و قضایی بر اساس مدت، هدف، ضرورت، مرجع مجازکننده و آثار بر عبور و مرور، میان موقت و دائم تفکیک میکنند. مبنای قانونی: - قانون مدنی: - ماده 132: اعمال مالکانه نباید متضمن تضرر همسایه یا تجاوز به حقوق عمومی باشد. - مواد مربوط به حریم معابر و انتفاع عموم از اموال عمومی (اموال عمومی در اختیار دولت برای استفاده عموم است). - قانون شهرداری (مصوب 1334 و اصلاحات): - بند 1 و 2 ماده 55: حفظ و نگهداری و توسعه معابر عمومی و جلوگیری از سد معبر از وظایف شهرداری است. - ماده 100: لزوم اخذ پروانه برای هرگونه ساختوساز و تغییرات مؤثر؛ ایجاد سازه ثابت در معبر بدون مجوز، تخلف است و قابل قلع و رفع. - قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی (مصوب 1389): - ماده 23 و تبصرهها: هرگونه سد معبر و اشغال غیرمجاز معبر ممنوع است و مأمور
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
