تفاوت پروانه کسب، جواز تأسیس و پروانه بهره‌برداری چیست؟

به‌عنوان جمع‌بندی عملی برای راه‌اندازی واحد تولیدی (به‌ویژه در مناطق روستایی)، سه عنوان پرکاربرد را تفکیک می‌کنم: پروانه کسب، جواز تأسیس، و پروانه بهره‌برداری. هرکدام کارکرد، مرجع صادرکننده، مرحله استفاده، و آثار حقوقی متفاوت دارند. 1) پروانه کسب - ماهیت و کارکرد: مجوز فعالیت صنفی برای شروع و استمرار «کسب و کار صنفی» است (خدماتی، توزیعی، تولیدی–صنفی کوچک). بیشتر برای واحدهای صنفی (کارگاه‌های کوچک، فروشگاه‌ها، خدمات) صادر می‌شود. - مرجع صادرکننده: اتحادیه صنفی ذی‌ربط تحت نظارت اتاق اصناف (موضوع قانون نظام صنفی کشور مصوب 1382 و اصلاحات بعدی؛ مواد 2، 3، 12، 27 به بعد). - مرحله استفاده: زمانی لازم است که فعالیت شما در زمره مشاغل صنفی قرار می‌گیرد یا تولید در مقیاس صنفی است و باید محل کسب را افتتاح کنید. - نکات حقوقی: - داشتن پروانه کسب برای عرضه کالا/خدمت به عموم الزامی است و فقدان آن موجب تعطیلی واحد و ضبط اقلام طبق مقررات تعزیرات و نظام صنفی می‌شود. - در روستاها نیز چنانچه فعالیت شما صنفی تلقی شود (مثلاً نانوایی، خیاطی، خرده‌فروشی، آرایشگری، خدمات فنی)، باید پروانه کسب از اتحادیه مربوطه اخذ شود؛ در نبود اتحادیه محلی، مرجع بالادستی (اتحادیه شهرستان/اتاق اصناف) متولی است. 2) جواز تأسیس - ماهیت و کارکرد: مجوز «ایجاد» واحد تولیدی/صنعتی (غیرصنفی) است؛ اجازه م