مرور زمان در دعاوی ملکی: تعریف، آثار و تفاوت با مهلتهای شکلی 1) مرور زمان چیست؟ - مرور زمان نهادی است که به موجب آن، با گذشت مدت معینی که قانون مشخص کرده و عدم اقدام صاحب حق در آن مدت، امکان تعقیب دعوا یا بعضاً خود حق، از بین میرود یا محدود میشود. در حقوق ایران، مرور زمان به دو دسته کلی تقسیم میشد: • مرور زمان کیفری: که در قانون مجازات اسلامی قدیم پیشبینی شده بود و اکنون در قالبهای خاصی در قانون مجازات 1392 احیا شد. • مرور زمان حقوقی و تجاری: در قوانین خاص مانند قانون تجارت و برخی قوانین پراکنده دیده میشود. - در دعاوی ملکی (حقوقی) به طور عام، قاعده مرور زمان به معنای سقوط حق اقامه دعوا در مدت معین، در قانون مدنی و آیین دادرسی مدنی به صورت عام پیشبینی نشده است. قاعده کلی در حقوق مدنی ایران عدم پذیرش مرور زمان مسقط حق در دعاوی عینی است، مگر آنکه قانون خاص مقرر کند. به طور مشخص: • دعاوی مالکیت و دعاوی عینی نسبت به اموال غیرمنقول (مانند دعوای اثبات مالکیت، خلع ید، قلع و قمع بنا، مزاحمت و ممانعت از حق) اصولاً مشمول مرور زمان مسقط حق نیستند. • اما برخی دعاوی راجع به مطالبات، اجرتالمثلها، خسارات قراردادی یا ناشی از ضمان قهری، ممکن است مشمول مهلته
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری