اگر قرارداد شما شفاهی بوده و طرف مقابل منکر اصل قرارداد یا تعهدات ناشی از آن است، هنوز راههای حقوقی برای اثبات و مطالبه حق وجود دارد. در حقوق ایران، قرارداد شفاهی اصولاً معتبر است مگر در مواردی که قانون شکل خاص (نوشته/سند رسمی) را الزامی کرده باشد. مهمترین نکات و اقدامات: 1) اصل اعتبار قرارداد شفاهی - ماده 10 قانون مدنی: قراردادهای خصوصی نسبت به کسانی که آن را منعقد کردهاند در صورتی که مخالف صریح قانون نباشد نافذ است. درجِ کتبی بودن شرط صحت نیست مگر در عقودی که قانوناً تشریفاتیاند (مثل نقل و انتقال رسمی اموال غیرمنقول). - بنابراین در اغلب تعهدات (خرید و فروش اموال منقول، انجام کار، خدمات، مشارکتهای ساده، قرض و…) قرارداد شفاهی معتبر است. 2) بار اثبات و ادله قابل استفاده - طبق قواعد عمومی ادله اثبات دعوا (مواد 1257 به بعد قانون مدنی و مواد 199، 230، 241 و 248 قانون آیین دادرسی مدنی)، شما باید وجود قرارداد و مفاد اصلی آن را اثبات کنید. - ادله مجاز برای اثبات قرارداد شفاهی: - اقرار طرف مقابل (ماده 1275 قانون مدنی). - شهادت شهود و گواهی مطلعان: در دعاوی مالی تا نصاب مقرر، شهادت قابل استناد است. محدودیت تاریخی “بینه کتبی در
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
