پاسخ کوتاه: مهلت اعمال فسخ، بسته به «منشأ حق فسخ» متفاوت است. در بسیاری از موارد، به محض اطلاع از سبب فسخ باید «بیدرنگ» و بدون تأخیر عرفی اقدام کنید؛ در غیر این صورت حق فسخ ساقط میشود. در بعضی موارد قانونی، مهلت صریح یا معیار عرفی ویژه وجود دارد. توضیح کاربردی (با استناد به قانون مدنی ایران): - اصل کلی درباره فوریت: هرگاه حق فسخ ناشی از یکی از خیارات قانونی باشد و قانون مهلت مشخص نکرده باشد، دارنده حق باید پس از اطلاع از سبب فسخ «فوراً» اعمال کند؛ تأخیر غیرموجه عرفاً موجب سقوط حق است. - مستند: ماده ۴۵۱ ق.م. (اسقاط خیار به سبب انقضای مدت در مواردی که برای خیار، مدت معین شده باشد) و فهم مخالف آن بههمراه قواعد عمومی خیارات؛ همچنین رویه و دکترین حقوقی که فوریت در برخی خیارات بدون مدت را لازم میدانند. - نم
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری