در مقام تنظیم تفاهمنامه همکاری (MoU) به نحوی که تعهدات طرفین “قابل اجرا” باشد، باید چند اصل حقوقی و نگارشی را رعایت کنید تا سند از «بیانیه نیت» صرف فراتر رفته و بتوان در صورت نیاز به آن استناد و الزام اجرا درخواست کرد. نکات کلیدی همراه با مستندات قانونی به شرح زیر است: 1) تعیین ماهیت سند: تفاهمنامه الزامآور یا غیرالزامآور؟ - صریحاً در متن مشخص کنید که تفاهمنامه الزامآور است یا صرفاً چارچوب همکاری و حسن نیت را بیان میکند. - اگر الزامآور است، آثار حقوقی نقض تعهدات، صلاحیت مرجع حل اختلاف و ضمانتاجراها را صریحاً بیاورید. - مستند: ماده 10 قانون مدنی (اصالهالاباحه در قراردادهای خصوصی) مشروط بر عدم مخالفت با قوانین امری و نظم عمومی. 2) احراز ارکان «قرارداد معتبر» برای اینکه تعهدات قابل اجرا باشند، تفاهمنامه باید ارکان اساسی قرارداد را داشته باشد: - قصد و رضا: بیابهام بودن قصد التزام. از عبارات «طرفین ملتزم هستند» و پرهیز از «طرفین در نظر دارند» استفاده شود. (مواد 190، 191 و 193 قانون مدنی) - اهلیت طرفین: احراز شخصیت حقوقی/حقیقی، نمایندگی معتبر، حدود اختیارات امضاکنندگان (مواد 210، 219 و قواعد نمایندگی) - موضوع معین و مشروع: موضوع همکاری دقیق، مشخص، قابل تعیین و مشروع باشد (مواد 214 تا 216 و 348 قانون مدنی). - جهت مشروع: هدف همکاری نباید مخالف قانون یا نظم عمومی باشد (ماده 217 قانون مدنی). 3) تدوین تعهدات به صورت مشخص، قابل اندازهگیری و زمانمند - تعهدات را با معیارهای عینی بنویسید: چه کاری، توسط چه طرفی، با چه استانداردی، تا چه
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری