راهنمای عملی الزامات امضا، نمایندگی و نسخ در تفاهمنامه همکاری (ایران) توجه: تفاهمنامه (MoU) میتواند صرفاً اعلام نیت باشد یا «قرارداد لازمالاجرا». برای کاهش ریسک، پیش از امضا تکلیف «الزامآور بودن یا نبودن» مفاد هر بند روشن شود. 1) الزامات امضا - اهل و صالح بودن امضاکنندگان: - اشخاص حقیقی: اهلیت معامله (مواد 210، 211، 212 قانون مدنی)؛ ممنوع از معامله نباشند. - اشخاص حقوقی: امضا توسط دارندگان حق امضا مطابق اساسنامه، روزنامه رسمی و مصوبات مجمع/هیأتمدیره (مواد 588 و 589 قانون تجارت). برای شرکتها، صورتجلسه تفویض اختیار و آخرین آگهی تغییرات بررسی شود. - قصد و رضا: - شرط صحت معاملات (مواد 190 و 191 قانون مدنی). اکراه، اشتباه مؤثر یا تدلیس میتواند موجب بطلان/قابلیت ابطال باشد (مواد 199، 200، 438). - تعیین دقیق موضوع و حدود تعهد: - امکان و مشروعیت موضوع قرارداد (مواد 214، 215، 216 ق.م). ابهام زیاد میتواند قرارداد را غیرقابل اجرا یا موجب تفسیر به ضرر واضع کند. - شکل و تشریفات: - اصل، آزادی شکل قرارداد است (مواد 10 و 191 ق.م). اما: - اگر تفاهمنامه حاوی تعهدات مالی با آثار مالیاتی است، درج تاریخ معین و ثبت در سامانه مؤدیان/ارائه در صورت مطالبه برای اثبات تاریخ و تعلق مالیات و حق تمبر توصیه میشود. - در تعهدات خاص
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری