فرجام‌خواهی چیست و چه تفاوتی با تجدیدنظر دارد؟

پاسخ به‌صورت کاربردی و با استناد حقوقی 1) تعریف فرجام‌خواهی - فرجام‌خواهی یک طریق فوق‌العاده اعتراض به آراء است که نزد دیوان عالی کشور مطرح می‌شود و هدف اصلی آن کنترل «صحّت اجرای قانون» و «رعایت تشریفات دادرسی» توسط دادگاه‌های پایین‌تر است، نه رسیدگی ماهوی مجدد به دلایل و مستندات. - مبنای قانونی: مواد 367 تا 396 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی (ق.آ.د.م) و مواد 428 تا 469 قانون آیین دادرسی کیفری (ق.آ.د.ک). 2) تفاوت فرجام‌خواهی با تجدیدنظر - مرجع رسیدگی: - تجدیدنظر: دادگاه تجدیدنظر استان (رسیدگی ماهوی و شکلی). - فرجام: دیوان عالی کشور (رسیدگی شکلی-قانونی؛ ورود محدود به ماهیت فقط در حدود نقض‌های مؤثر). - قلمرو و قابلیت: - تجدیدنظر: اصل بر قابلیت تجدیدنظر در احکام بدوی است، مگر استثنا. مبنا: مواد 331 به بعد ق.آ.د.م؛ مواد 427 ق.آ.د.ک. - فرجام: استثنایی و محدود به موارد مصرح قانون است. مبنا: ماده 367 ق.آ.د.م و مواد 428 و 469 ق.آ.د.ک. - نتیجه احتمالی: - تجدیدنظر: می‌تواند رأی را تأیید، نقض و خود رأی مقتضی صادر کند. - فرجام: در صورت احراز نقض، معمولاً رأی نقض و پرونده برای رسیدگی مجدد به مرجع صالح اعاده می‌شود؛ دیوان اصولاً رأی ماهوی جدید صادر نمی‌کند (جز در موارد خاص، مانند نقض بلاارجاع طبق ماده 401 ق.آ.د.م در صورت عدم قابلیت رسیدگی مجدد). - مهلت‌ها: - تجدیدنظر: 20 روز برای مقیم ایران و 2 ماه بر