راهنمای عملی ثبت فرجامخواهی در نظام قضایی ایران — کدام آراء قابلیت فرجامخواهی دارند؟ 1) مبنای قانونی - قانون آیین دادرسی مدنی (ق.آ.د.م)، مواد 367 تا 383 - قانون آیین دادرسی کیفری (ق.آ.د.ک)، مواد 428 تا 477 (با تاکید بر موارد محدود فرجام در دیوان عالی کشور) - قانون تشکیل دادگاههای عمومی و انقلاب و اصلاحات بعدی - قوانین خاص (مانند قانون ثبت، قانون تجارت و برخی قوانین حمایتی) در موارد خاص 2) فرجامخواهی در دعاوی حقوقی (مطابق ق.آ.د.م) الف) اصول کلی: - مرجع: دیوان عالی کشور - فرجامخواهی یک طریق فوقالعاده شکایت از آراء است و صرفاً در موارد مصرح در قانون پذیرفته میشود (ماده 367). - به طور معمول، احکام دادگاه تجدیدنظر استان، قطعی است و فقط در موارد مشخص فرجامپذیر است. ب) آراء قابل فرجام در امور حقوقی (ماده 367 ق.آ.د.م): - احکام صادره از دادگاههای تجدیدنظر استان در موارد ذیل: 1. دعاوی مالی که بهای خواسته یا محکومٌبه از نصاب قانونی فرجام تجاوز کند. طبق رویه، نصاب با توجه به مبلغ مقرر در ماده 367 و اصلاحات بودجهای و بخشنامههای قوه قضاییه سنجیده میشود. ملاک، زمان تقدیم دادخواست فرجام است. (برای اطلاع از نصاب جاری، به آخرین مصوبات و بخشنامهها مراجعه شود.) 2. دعاوی غیرمالی مهم مذکور در بندهای ماده 367، از جمله: - احکام راجع به نسب، نکاح، طلاق، فسخ نکاح، رجوع، بذل مدت و انقضای آن، نسب، حجر و رفع حجر، وقف، تولیت و عزل متولی، حبس و تولیت، ثلث، وصیت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری