عدم تعیین دقیق خواسته چه پیامدهای شکلی دارد؟

پاسخ کوتاه و کاربردی: 1) تمایز خواسته‌های اصلی و فرعی - خواسته اصلی: همان مطالبه نهایی که دعوا برای آن اقامه می‌شود (مثل مطالبه وجه، الزام به تنظیم سند رسمی، ابطال سند). - خواسته فرعی/تبعی: درخواست‌های وابسته به تحقق یا تضمین خواسته اصلی (مثل خسارت تأخیر تأدیه، خسارات دادرسی، هزینه کارشناسی، دستور موقت، تأمین خواسته، الزام به فک رهن به تبع الزام به تنظیم سند، یا صدور گواهی عدم امکان سازش به تبع اصل نکاح یا طلاق). این‌ها به‌طور معمول یا ذاتی تابع سرنوشت خواسته اصلی‌اند یا برای حفظ اثر آن مطرح می‌شوند. نقش در صدور رأی: - دادگاه فقط نسبت به خواسته‌های طرح‌شده و مشخص اتخاذ تصمیم می‌کند (اصل ترافعی و قاعده منع خروج از خواسته؛ مواد 2 و 3 و 348 قانون آیین دادرسی مدنی). - اگر خواسته فرعی مطرح نشده باشد، دادگاه اصولاً حق صدور حکم نسبت به آن را ندارد، مگر مواردی که قانوناً جزء لاینفک حکم است (مثل هزینه دادرسی و حق‌الوکاله وکیل طبق مواد 515 و 519 ق.آ.د.م که حتی بدون مطالبه هم قابل حکم است). - در صورت تعیین جداگانه خواسته‌ها