تفاوت فیلمبرداری در اماکن عمومی و خصوصی چیست؟

پاسخ کلی - اصل بر آزادی ثبت و ضبط وقایع در اماکن عمومی است، مگر آن‌که قانون به‌طور خاص منع کرده باشد یا حقوق اشخاص (حریم خصوصی، آبرو، امنیت) و نظم عمومی نقض شود. - در اماکن خصوصی، رضایت صاحب محل و اشخاص حاضر شرط اساسی است؛ فقدان رضایت می‌تواند موجب مسئولیت کیفری و مدنی شود. مبانی قانونی مهم 1) حریم خصوصی و منع افشا - اصل 22 قانون اساسی: حیثیت، جان، مال، حقوق، مسکن و شغل از تعرض مصون است مگر بر طبق قانون. - ماده 17 قانون جرایم رایانه‌ای: انتشار صوت/تصویر/فایل خصوصی یا اسرار اشخاص بدون رضایت آن‌ها، در صورتی که موجب ضرر یا هتک حیثیت شود، جرم است. - مواد 582، 648 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات): افشای اسرار توسط مأموران دولتی یا صاحبان حرفه‌های دارای اسرار حرفه‌ای جرم است. 2) افترا، نشر اکاذیب، هتک حیثیت - مواد 697، 698، 699 ق.م.ا. (تعزیرات): نسبت‌های ناروا، نشر اکاذیب، تهدید به افشا برای اخاذی، جرم است. انتشار فیلمی که خلاف واقع القا کند یا با تقطیع موجب هتک حیثیت شود، می‌تواند مصداق داشته باشد. 3) ضبط وقایع پلیسی/مأموران در اماکن عمومی - قاعده عام: قانون خاصی که «فیلمبرداری از مأمور» در ملأعام را مطلقاً ممنوع کند وجود ندارد. اصل بر جواز