در مقام یک وکیلِ دادگستری در ایران، برای حلوفصل اختلافات پیمانکاران با شهرداری بدون طرح دعوا (دادخواست) در دادگاه، معمولاً سه مسیر اصلی و چند ابزار تکمیلی وجود دارد. انتخاب صحیح آنها باید مطابق مفاد قرارداد، اسناد مناقصه و قوانین بالادستی باشد. 1) سازوکارهای قراردادی داخلی (گردشکار حل اختلاف در قرارداد) - مرجع رسیدگی داخلی: اغلب قراردادهای عمرانی/خدماتی شهرداری (مبتنی بر شرایط عمومی پیمان یا نمونههای شهرداری) ابتدا «کارفرما/ناظر» و سپس «کمیته/هیأت حل اختلاف داخلی» را پیشبینی میکنند. پیمانکار باید: - صورتجلسه اختلاف تهیه کند؛ - لایحه مستند به مفاد پیمان (مثلاً مواد مربوط به تغییر مقادیر، تاخیرات مجاز، تعدیل، خسارات، تضمین حسن انجام کار) ارائه دهد؛ - مهلتهای اعتراض و ارجاع را رعایت کند (عدم رعایت مهلتها ممکن است به رد ادعا یا سقوط حق اقامه سبب شود). - مبانی حقوقی: اصل آزادی قراردادها (ماده 10 قانون مدنی)، لزوم وفای به عهد (ماده 219 قانون مدنی)، قواعد تفسیر قرارداد و عرف حرفهای. در پیمانهای عمرانی، شرایط عمومی پیمان (نشریه 4311 و اسناد همخانواده) معمولاً مرجع نخستین اختلاف و تشریفات طرح ادعا را تعریف میکند. 2) داوری (ارجاع به داور یا هیأت داوری) - شرط داوری در قرارداد: اگر شرط داوری پیشبینی شده باشد، طرفین مکلفاند اختلاف را به داوری ارجاع کنند و اصولاً طرح مستقیم دعوا در دادگاه قابل ایراد است. رأی داور قطعی و لازمالاتباع است مگر در موارد محدود ابطال (مواد 489 تا 501 قانون آیین د
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری