شرایط تحویل موقت و نهایی چگونه تنظیم می‌شود؟

در قراردادهای تعمیر خودرو، برای جلوگیری از اختلاف و شفاف‌سازی تعهدات، بهتر است “تحویل موقت” و “تحویل نهایی” به‌صورت جداگانه و دقیق تنظیم شوند. هرچند قانون خاصی که مستقیماً اصطلاح تحویل موقت/نهایی در تعمیر خودرو را تعریف کند وجود ندارد، اما با استناد به قواعد عمومی قراردادها در قانون مدنی (مواد 10، 219، 220، 221، 222، 226 و 227) و نیز اصول عرفی صنف تعمیرگاه‌ها، می‌توان این دو مرحله را به‌صورت قراردادی معتبر و لازم‌الاجرا پیش‌بینی کرد. چارچوب پیشنهادی: 1) تعریف تحویل موقت - مفهوم: زمانی است که خودرو پس از انجام بخش اصلی عملیات تعمیر، به‌صورت موقت به مالک تحویل می‌شود تا: - آزمایش عملی (Road Test) انجام شود، - مالک از نتیجه تعمیرات اطمینان اولیه پیدا کند، - عیوب احتمالی باقیمانده شناسایی و به پیمانکار (تعمیرکار) اعلام شود. - شرایط: - تنظیم صورتجلسه تحویل موقت با ذکر: - شرح دقیق خدمات انجام‌شده و قطعات تعویضی (با شماره فنی، برند، نو/استوک بودن). - وضعیت ظاهری و فنی خودرو در زمان تحویل (کیلومتر، خط و خش، چراغ اخطارها، کدهای خطای OBD اگر امکان‌پذیر است). - ایرادات باقی‌مانده یا موضوعات در دست بررسی. - مدت و محدوده دوره تست (مثلاً 3 تا 7 روز یا X کیلومتر). - مسئولیت‌ها در دوره تست: - مسئولیت مدنی: در دوره تحویل موقت، مالک مسئول حوادث رانندگی است مگر آنکه حادثه ناشی از قصور تعمیرکار در نصب/تعمیر قطعه باشد که در این صورت طبق