پاسخ کوتاه: تغییر شهادت (عدول یا تناقض در اظهارات گواهان) میتواند بهطور مستقیم بر «ارزش اثباتی» شهادت اثر گذاشته و در نتیجه بر تصمیم دادگاه در صدور قرار (مثل قرار تأمین/قرار اناطه/قرار ردّ دعوا) یا صدور حکم ماهوی (محکومیت/برائت/ردّ دعوا) مؤثر باشد. معیار اصلی، ارزیابی قضاییِ عدالت و وثاقت گواه و درجه اطمینان حاصل از مجموع ادله است. در کیفری، با اصل تفسیر به نفع متهم و قاعده «الحدود تُدرأ بالشبهات»، هر ابهام ناشی از تغییر شهادت معمولاً به سود متهم تفسیر میشود. تفصیلی: 1) مبانی قانونی و اصول حاکم - قانون آیین دادرسی کیفری 1392: - مواد 199، 210، 211، 214: دادگاه در تحصیل و ارزیابی دلیل، آزاد است و مجموع قرائن و امارات را میسنجد؛ علم قاضی و کفایت دلیل ملاک صدور حکم است. تناقض در شهادت، از موجبات کاهش ارزش اثباتی است. - مواد 351 الی 357 (تحقیقات و مواجهه): امکان تحقیق مجدد از گواه، مواجهه حضوری و پرسش برای رفع تعارض. - ماده 193 و 350: حق طرح سؤالات توسط طرفین برای کشف تناقض و تأثیر آن بر اعتبار شهادت. - اصل برائت و تفسیر به نفع متهم (مواد 4 و 120 ق.م.ا. و اصول کلی): شک ناشی از تغییر شهادت معمولاً مانع محکومیت است. - قانون مجازات اسلامی 1392: - باب ادله اثبات در حدود و قصاص و دیات: در برخی جرایم، شهادت نصا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
