پاسخ کوتاه: در آیین دادرسی ایران، «اشتباه صادقانه» زمانی است که ارائهکننده اطلاعات بدون سوءنیت و بر اثر خطای قابل توجیه واقعاً دچار اشتباه شده باشد؛ اما «تقصیر» زمانی است که ارائهکننده اطلاعات با بیاحتیاطی، بیمبالاتی، عدم مهارت یا عدم رعایت نظامات (ولو بدون قصد فریب) موجبات ارائه اطلاعات نادرست را فراهم کند. آثار حقوقی این دو متفاوت است: اشتباه صادقانه، در اصل میتواند قابل اغماض باشد و صرفاً به تصحیح و جبران روند رسیدگی میانجامد؛ اما تقصیر ممکن است موجب مسئولیت مدنی (ضرر و زیان) و حتی مسئولیت انتظامی یا کیفری در موارد خاص شود. توضیح تفصیلی و مستندات: 1) مبنای تمایز در حقوق ایران - قصد و عنصر روانی: - اشتباه صادقانه: فقدان سوءنیت و تقصیر. شخص با تکیه بر اطلاعاتی که بهطور متعارف قابل اعتماد میپندارد، مطلبی را اظهار میکند که بعداً خلاف آن روشن میشود. - تقصیر: هرگاه شخص مکلف به دقت متعارف بوده ولی از آن تخطی کرده است (بیاحتیاطی، بیمبالاتی، عدم مهارت، یا عدم رعایت مقررات). حتی اگر قصد فریب نداشته باشد، در صورت کوتاهی از معیار شخص متعارف یا تکالیف قانونی، تقصیر محقق است. - مستند قانونی: ماده 1 قانون مسئولیت مدنی (مصوب 1339) که ورود ضرر
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری