خلاصه پاسخ - وکالت بهخودیِ خود جایگزین اراده اصیل (موکّل) نمیشود؛ وکیل صرفاً نماینده اراده موکل است و باید در حدود اختیارات اعطایی عمل کند. - در بستر بیماری، اگر موکل از اهلیت (بلوغ، عقل، رشد و قصد و رضایت) برخوردار باشد، اعطای وکالت معتبر است؛ اما اگر بیماری بهگونهای باشد که قصد و اراده مخدوش شود (جنون، فقدان شعور، بیهوشی، یا اکراه/اغفال)، وکالت باطل یا قابل ابطال است. - برای نقل و انتقال اموال در زمان بیماریهای جدی، علاوه بر تنظیم وکالتنامه رسمی و دقیق، رعایت تشریفات قانونی و احراز اهلیت و سلامت اراده موکل اهمیت اساسی دارد. - در اموال غیرمنقول، مراجعه به دفترخانه و اخذ گواهی سلامت نسبی اراده، و نیز درج حدود اختیارات وکیل ضروری است. - در موارد «بیماری مُخوف» یا «بیمارِ در حال احتضار»، آثار حقوقی خاصی بر برخی تصرفات (خصوصاً وصیت و هبه) مترتب است. تحلیل حقوقی 1) ماهیت وکالت و جایگزینی اراده - مطابق ماده 656 قانون مدنی، وکالت عقدی است که بهموجب آن یکی از طرفین طرف دیگر را برای انجام امری نایب خود مینماید. بنابراین وکیل قائممقام اراده موکل در انجام عمل حقوقی است، نه جانشین اراده به معنای استقلال از آن. - وکیل باید در حدود اختیارات مندرج در وکالتنامه عمل کند (مواد 662، 663 قانون مدنی). هرجا «اذن خاص» لازم باشد، باید صریحاً در سند ذکر شود؛ از جمله فروش مال غیرمنقول، صلح،
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری