آیا بیماری شدید می‌تواند سبب فسخ یا بطلان شود؟

پاسخ کلی و راهنمای عملی (با استناد به قانون مدنی ایران) 1) اصل صحت قراردادها - طبق اصل صحت (مواد 223 و 225 قانون مدنی)، معاملات و ایقاعات در حالت عادی صحیح فرض می‌شوند مگر خلاف آن ثابت شود. صرف “بیماری شدید” به خودی خود موجب بطلان یا فسخ قرارداد نیست. 2) اهلیت و قصد و رضا - صحت هر عقد نیازمند قصد، رضا و اهلیت است (مواد 190 و 210 و 211 قانون مدنی). - اگر بیمار در هنگام انتقال مال دارای هوشیاری کافی، قصد انشاء و رضایت آزادانه بوده و محجور (صغیر، مجنون یا سفیه در حدود حجر) نبوده است، عقد صحیح است. - اگر بیماری به حدی بوده که شخص فاقد شعور، ادراک یا اختیار مؤثر بوده باشد (مثلاً اغمای پزشکی یا اختلال جدی روانی موقت یا دائم) و نتوان قصد و رضا را احراز کرد، عقد باطل است. مستند: مواد 190، 195 (اکراه)، 211 و نیز قواعد عام قصد و رضا. - در صورت اثبات اکراه، عقد غیرنافذ است و محتاج تنفیذ مکرَه می‌باشد (مواد 203 تا 209). بیماری شدید به‌تنهایی اکراه نیست، اما اگر از وضعیت بیمار سوءاستفاده و او را تحت فشار غیرقانونی گذاشته باشند، می‌توان به اکراه استناد