مسئولیت مدنی بهرهبردار معدن در حقوق ایران، بسته به نوع خسارت و منبع ایجاد آن، میتواند بر چند مبنا شکل بگیرد. مهمترین مبانی به شرح زیر است: 1) تقصیر (ماده 1 قانون مسئولیت مدنی و قواعد عام) - قاعده کلی این است که هر کس بدون مجوز قانونی به دیگری زیان وارد کند و زیان مستند به فعل او باشد، مسئول جبران است. مطابق ماده 1 قانون مسئولیت مدنی مصوب 1339: «هر کس بدون مجوز قانونی عمداً یا در نتیجه بیاحتیاطی به جان یا سلامتی یا مال یا آزادی یا حیثیت یا شهرت تجارتی یا به هر حق دیگر... لطمهای وارد نماید... مسئول جبران خسارات ناشی از عمل خود میباشد.» - در دعاوی ناشی از فعالیت معدنی، کوتاهی در رعایت استانداردهای فنی و ایمنی استخراج، عدم رعایت اصول فنی و مهندسی معدن، عدم اخذ مجوزهای لازم، بیتوجهی به مطالعات HSE، عدم اجرای طرحهای مصوب بهرهبرداری یا بازسازی و احیای معادن، و ترک فعلهای زیانبار (مثل عدم مهاربندی دیوارهها) از مصادیق تقصیر است. - اثبات تقصیر معمولاً با جلب نظر کارشناس رسمی معدن، ایمنی، محیط زیست و راه و ساختمان انجام میشود. 2) مسئولیت مبتنی بر خطر/نوع فعالیت (ریسکمحور) - هرچند قانون مسئولیت مدنی صراحت عام به «مسئولیت محض» نداده، اما در رویه و دکترین، برای فعالیتهای ذاتاً خطرناک (مانند حفاری ا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری