پاسخ کوتاه: چارچوب اصلی حقوق و تکالیف مالکین در عرصه و حریم آثار و محوطههای تاریخی–فرهنگی در ایران توسط «قانون راجع به حفظ آثار ملی ۱۳۰۹»، «قانون حفظ آثار ملی ۱۳۵۲» (قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی/قوانین خاص آثار ثبتشده)، «قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) ۱۳۷۵ و اصلاحات»، «قانون تعیین حریم آثار و محوطههای تاریخی–فرهنگی ۱۳۸۳ و آییننامههای آن»، «قانون حفظ و احیای بافتهای تاریخی–فرهنگی ۱۳۹۸» و نیز «قانون شوراهای اسلامی و شهرداریها» و «قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان» (در بعد ضوابط ساختوساز) تنظیم میشود. علاوه بر این، مصوبات شورای عالی شهرسازی و معماری، طرحهای تفصیلی و مصوبات کمیسیون ماده ۵، و دستورعملها و بخشنامههای وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، در عمل مرجع تعیین ضوابط ارتفاع، تراکم، نما و مداخله در حریم هستند. راهنمای عملی و مستند: 1) مبانی قانونی اصلی - قانون راجع به حفظ آثار ملی مصوب ۱۳۰۹: هر اثر غیرمنقول که از حیث تاریخ یا هنر یا علم واجد اهمیت باشد، جزء آثار ملی است. ثبت در فهرست آثار ملی آثار حقوقی ویژه دارد (محدودیت دخل و تصرف، لزوم اخذ مجوز). مواد ۱، ۲ و ۵. - قانون حفظ آثار ملی و تشکیل سازمان میراث فرهنگی (قوانین پراکنده ۱۳۵۲ به بعد و ادغامهای بعدی تا تأسیس وزارت): اختیار تعیین عرصه و حریم برای آثار ثبتشده و ضرورت اخذ مجوز هرگونه عملیات در عرصه و حریم را مقرر میکند. مستند رایج اداری: «آییننامه اجرایی تعیین حریم آثار تاریخی–فرهنگی»
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری