پاسخ کوتاه: «اختلاف در اعتقادات دینی و فرعیات آن» بهتنهایی در حقوق ایران موجّه برای صدور حکم طلاق نیست؛ اما اگر این اختلاف بهصورت سوءرفتار، سوءمعاشرت، اهانت به مقدسات طرف مقابل، اجبار مذهبی مفرط، تحقیر، محدودسازی نامتعارف، یا ایجاد خوف و مشقت مستمر بروز کند و استمرار زندگی مشترک را برای طرف مقابل غیرقابل تحمل سازد، میتواند در قالب «سوءرفتار و سوءمعاشرت» یا «عُسر و حَرَج» مبنای درخواست طلاق قرار گیرد. در مواردی نیز اگر یکی از زوجین بهسبب این اختلاف، تکالیف قانونی را بهطور مستمر و بدون عذر موجه ترک کند (مثل ترک انفاق یا اذیت و آزار)، یا زندگی مشترک عرفاً متزلزل شود، امکان استناد به مواد قانونی وجود دارد. چارچوب حقوقی: - اصل آزادی عقیده: در حقوق ایران اختلاف عقیده بهخودیخود تخلف نیست؛ ملاک دادگاه آثار رفتاری و حقوقی آن در زندگی مشترک است. - سوءرفتار و سوءمعاشرت: مطابق ماده 1103 قانون مدنی، زن و شوهر مکلف به حسن معاشرتاند. هرگونه اهانت، تحقیر، فشار یا اجبار مذهبی که از حدود متعارف خارج شود و موجب آزار روانی/جسمی شود، میتواند مصداق سوءمعاشرت باشد. این امر برای زن میتواند در قالب عُسر و حرج طرح شود و برای مرد میتواند از جهات تقصیر طرف مقابل در دعوای طلاق مؤثر باشد. - عسر و حرج زوجه: ماده 1130 قانون مدنی و تبصره آن، هر وضعیتی را که ادامه زندگی را برای زن با مشقت غیرقابل تحمل سازد، از مصادیق عسر
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری