فرایند اقامه دعوای طلاق به استناد اختلاف اعتقادی چگونه است؟

پاسخ کلی و کاربردی (با استناد قانونی): 1) مبنای حقوقی طرح دعوا - در قانون مدنی ایران، «اختلاف اعتقادی یا مذهبی» به‌خودی‌خود از موجبات مستقل فسخ نکاح یا طلاق به درخواست زن محسوب نشده است؛ مگر در موارد خاص مانند: - ظهور کفر در یکی از زوجین پس از عقد یا ارتداد (مواد 1059 و 180 قانون مدنی و مقررات مرتبط؛ نکاح زن مسلمان با مرد غیرمسلمان باطل است و در مورد ارتداد احکام خاص جاری می‌شود). - تخلف از شرط ضمن عقد درباره التزام به انجام تکالیف مذهبی یا رعایت شعائر (در صورت درج شرط و تخلف از آن—مواد 234، 235، 238 و 239 قانون مدنی). - با این حال، اختلاف شدید اعتقادی اگر به‌گونه‌ای باشد که زندگی را غیرقابل تحمل کند، می‌تواند از مصادیق عسر و حرج زوجه (ماده 1130 قانون مدنی و تبصره آن) تلقی شود؛ به‌ویژه اگر: - به آزار روحی، تحقیر مذهبی، منع انجام واجبات یا اکراه به ترک واجبات/انجام محرمات بینجامد. - عرفاً ادامه زندگی را برای زوجه با مشقت غیرقابل تحمل همراه سازد. - برای زوج (مرد)، نیاز به اثبات علت خاص نیست و می‌تواند به استناد ماده 1133 قانون مدنی دادخواست طلاق بدهد، لیکن باید حقوق مالی زوجه (مهریه، نفقه، اجرت‌