بهطور خلاصه: - وجه التزام: مبلغ یا فرمول خسارتی است که طرفین قرارداد، پیشاپیش و بهصورت مقطوع برای نقض تعهد (مثلاً عدم پرداخت بهموقع وجه چک یا عدم انجام هر تعهد قراردادی) تعیین میکنند. مبنای آن تراضی طرفین است (مواد 10 و 230 قانون مدنی). برای مطالبهاش باید: 1) وجود قرارداد معتبر یا شرط ضمن سند تجاری/قرارداد که وجه التزام را معین کرده باشد، 2) وقوع تخلف موضوع همان شرط، 3) عدم مغایرت با قوانین آمره و نظم عمومی اثبات شود. دادگاه اصل را بر لزوم وفای به شرط میگذارد و جز در موارد استثنایی (مانند نامتعارف و گزاف بودن بهنحوی که خلاف نظم عمومی تشخیص داده شود) از کاهش یا افزایش آن خودداری میکند؛ زیرا ماده 230 ق.م. میگوید در صورت تخلّف، متخلّف باید وجه التزام مقرّر را بدهد و حاکم نمیتواند آن را کم یا زیاد کند، مگر در حدودی که قوانین خاص یا رویه قضایی در مقام کنترل شروط نامتعارف پذیرفتهاند. - خسارت تأخیر تأدیه چک: جبرانی است که قانون بهصورت امری برای تأخیر در پرداخت دیون پولی پیشبینی کرده است، بدون نیاز به تراضی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
