قرار عدم استماع دعوا، تصمیمی است که دادگاه بدون ورود در ماهیت دعوا و بدون بررسی ادله، به سبب فقدان شرایط قانونی برای استماع (رسیدگی) دعوا صادر میکند. مبنای آن این است که دعوا بهطور صحیح و در زمان و مرجع صالح طرح نشده یا پیششرطهای قانونی اقامه آن رعایت نشده است. نتیجه عملی آن، ختم موقت رسیدگی بدون صدور حکم ماهوی است؛ بنابراین در بسیاری از موارد پس از رفع مانع، امکان طرح مجدد دعوا وجود دارد. مبانی و مستندات قانونی - ماده 2 قانون آیین دادرسی مدنی: شرط شروع رسیدگی، تقدیم دادخواست از سوی ذینفع و وجود جهت قانونی است. - ماده 84 ق.آ.د.م و بندهای آن (ایرادات شکلی): ایراداتی که مانع رسیدگی ماهوی میشوند (از جمله امر قضاوتشده، اعتبار امر مختوم، مرور زمان در موارد منصوص خاص، عدم اهلیت، عدم ذینفعی، عدم توجه دعوا به خوانده، عدم رعایت مواعد قانونی، عدم رعایت تشریفات لازم). - ماده 89 ق.آ.د.م: دادگاه پس از رسیدگی به ایرادات، در صورت وارد بودن، قرار مقتضی صادر میکند؛ یکی از این قرارها عدم استماع دعواست. - مواد 51 تا 54 ق.آ.د.م: شرایط شکلی دادخواست و موارد رد یا عدم استما
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری