در پاسخ بهعنوان وکیل پایهیک دادگستری، ابتدا باید روشن کرد «نسق زراعی» مفهومی است که عمدتاً در نظام اصلاحات ارضی و روابط موجر و مستأجر (زراعی) شکل گرفت و به حق انتفاع و بهرهبرداری مستمر زارع بر قطعه زمین (با توابع آن مانند اعیانی و حقوق تبعی آب و حقابه و...) اطلاق میشود. نسق میتواند در نتیجه قانون، قرارداد، یا تصمیم مراجع ذیصلاح تثبیت شود و در مواردی نیز قابل ابطال است. در ادامه، مهمترین مبانی، شرایط، مرجع و آثار ابطال نسق زراعی طبق قوانین ایران آمده است. الف) مبانی قانونی مرتبط - قانون اصلاحات ارضی (مرحله دوم و سوم) و آییننامههای اجرایی مربوط: مبنای شناسایی و واگذاری حقوق زارعین، تشکیل اسناد واگذاری/نسق و حدود آن. - قانون روابط موجر و مستأجر (مصوب 1339) و قواعد عرفی-قضایی مربوط به روابط زارع و مالک در دوره پیش و پس از اصلاحات ارضی. - قانون تعیین تکلیف اراضی واگذاری دولت و نهادها (1365 و اصلاحات بعدی) و آییننامههای سازمان امور اراضی و هیأتهای هفتنفره. - قانون جلوگیری از خرد شدن اراضی کشاورزی و ایجاد قطعات مناسب فنی-اقتصادی (1385) از حیث انتقال و تفکیک نسق. - قوانین ثبت اسناد و املاک، بهویژه مواد مربوط به اسناد رسمی، ابطال اسناد و تصحیح ثبت (مواد 22، 24، 70 به بعد قانون ثبت؛ مواد 1 و 2 قانون اصلاح پارهای از مواد قانون ثبت). - قانون مدنی: قواعد عمومات بطلان و فسخ معاملات (مواد 190، 217، 219، 365 و بعد)، غبن و تدلیس، اکراه، اشتباه، و نیز قواعد غصب و بیحقی در انتفاع. - آرای وحدت رویه و بخشنامههای ثبتی در خصوص «حق نسق»، قابلیت نقل و انتقال، توارث، و قابلیت ابطال در مراجع قضایی. ب) موارد و شرایط ابطال نسق زراعی ابطال نسق یا بهصورت اداری
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
