مهم‌ترین دفاعیات در برابر دعوای ابطال نسق چیست؟

پاسخ کلی و عملی (با استناد به قوانین و رویه) 1) مبنای حقوقی «نسق زراعی» و امکان ابطال - نسق زراعی مفهومی است که در اجرای قانون اصلاحات ارضی (مصوب 1341 و اصلاحات بعدی)، قانون توزیع عادلانه آب (1361)، و مقررات مرتبط با اراضی کشاورزی و منابع طبیعی شکل گرفت و به‌طور خلاصه به حق بهره‌برداری (و در مواردی مالکیت یا حق اولویت تصرف) زارع بر قطعه‌ای از زمین زراعی اطلاق می‌شود. در اسناد عرفی و ثبتی محلی نیز با عنوان نسق، سهم نسقی، یا بهره‌برداری دائم/مستمر دیده می‌شود. - ابطال نسق معمولاً در دو بستر مطرح می‌شود: الف) ادعاهای منابع طبیعی/دولت مبنی بر ملی بودن زمین و غیرقانونی بودن تحجیر/تصرّف (به استناد قانون ملی شدن جنگل‌ها و مراتع 1341، مواد 1 و 2 قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع 1346 و اصلاحات بعدی، و رأی وحدت رویه 682-1384 درباره امارات ملی بودن). ب) اختلافات خصوصی بین اشخاص درباره ایجاد یا انتقال نسق، صوری بودن اسناد، عدم رعایت تشریفات قانونی، یا تعارض با حدود و حقوق ثبتی (به استناد مقررات ثبتی از جمله قانون ثبت 1310 و قانون اصلاح پاره‌ای از مقررات راجع به ثبت اسناد و املاک). 2) موجبات عمده طرح دعوای ابطال نسق - فقدان منشأ قانونی ایجاد نسق: ادعا می‌شود نسق ادعایی از مسیر هیأت‌های واگذاری اراضی اصلاحات ارضی یا قوانین بعدی ایجاد نشده و صرفاً تصرف بدون مجوز بوده است. - تعارض با اراضی ملی/موات/انفال: در صورت احراز ملی بودن یا موات بودن، ایجاد حق خصوصی بر زمین به طور اصولی منتفی است (اصل 45 قانو