پاسخ حقوقی – راهنمای اخذ مجوز حمل بیناستانی مواد غذایی و تفاوت «حمل عمومی» و «حمل اختصاصی» 1) مبنای قانونی و مراجع ذیصلاح - قانون تجارت، قانون صنفی کشور، قانون نظام صنفی رانندگان حملونقل، قانون تعزیرات حکومتی امور بهداشتی و درمانی، و مقررات سازمان راهداری و حملونقل جادهای (وزارت راه و شهرسازی) مبنای عمومی فعالیت حمل جادهای هستند. - برای مواد غذایی، رعایت ضوابط بهداشتی سازمان غذا و دارو (وزارت بهداشت) و شبکه دامپزشکی (برای محصولات دامی) الزامی است. آییننامه بهداشت مواد خوراکی، آشامیدنی و آرایشی و بهداشتی و دستورالعملهای بهداشت حملونقل مواد غذایی مبنای تخصصیاند. - مجوزهای ناوگان و شرکت از سازمان راهداری و حملونقل جادهای (صدور/تمدید پروانه فعالیت شرکت حملونقل عمومی کالا و کارت هوشمند ناوگان/راننده). - مجوزهای بهداشتی از معاونت غذا و دارو دانشگاه علوم پزشکی، دامپزشکی (برای سردخانه سیار/گوشت و فرآوردههای خام)، و در موارد خاص اتاق اصناف/اتحادیه مربوط به حمل مواد غذایی در حمل اختصاصی. 2) تفاوت حمل عمومی و حمل اختصاصی در اخذ مجوز الف) تعریف عملیاتی - حمل عمومی: توسط شرکتهای حملونقل عمومی کالا که دارای پروانه فعالیت از سازمان راهداری هستند انجام میشود؛ حمل برای عموم اشخاص و صاحبان کالا با قرارداد حمل، صورتوضعیت، بارنامه سراسری. - حمل اختصاصی: حمل توسط واحد تولیدی/توزیعی/فروشگاهی برای جابهجایی کالاهای متعلق به خود (فاقد ارائه خدمت حمل به عموم). معمولاً با ناوگان ملکی یا استیجاری تحت بهرهبردار
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری