پاسخ کوتاه: در دادرسی ایران، اصل بر ارائه «اصل سند» است، اما در موارد معین، دادگاه میتواند به «رونوشت برابر با اصل» یا حتی «تصویر و کپی» استناد کند. مهمترین مواردی که کپی بدون ارائه اصل پذیرفته میشود: وقتی اصل سند نزد طرف مقابل یا شخص ثالث یا ادارهای است و امکان دسترسی نیست؛ وقتی اصل مفقود شده یا تلف شده باشد؛ وقتی قانوناً نگهداری اصل نزد مرجع دیگری الزامی است (مثل دفاتر اسناد رسمی یا ادارات ثبت)؛ وقتی طرف مقابل اصالت کپی را نپذیرد اما امکان تحصیل اصل توسط دادگاه وجود دارد؛ و نیز در اسناد رسمی که دفترخانه رونوشت رسمی ارائه میدهد. در ادامه توضیح حقوقی و مستندات. چارچوب قانونی و رویه - اصل بر ارائه اصل سند: ماده 209 قانون آیین دادرسی مدنی مقرر میکند اصل سند باید ارائه شود مگر موارد منصوص. ماده 96 همان قانون نیز بار ارائه ادله را بر عهده مُدعی/مستندکننده میگذارد. - کفایت رونوشت رسمی/گواهیشده: - ماده 1287 قانون مدنی: سند رسمی سندی است که در اداره ثبت اسناد و املاک یا دفاتر اسناد رسمی یا نزد سایر مأموران رسمی در حدود صلاحیت و مقررات تنظیم شود. رونوشت صادره از مرجع رسمی از سند رسمی، در حکم سند رسمی است. - ماده 92 قانون ثبت اسناد و املاک و مواد آییننامه دفات
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری