پاسخ کوتاه: «استخدام شرخر» (بضربوبزور گرفتن طلب) در حقوق ایران نهتنها جایگاه قانونی ندارد، بلکه غالباً متضمن ارتکاب چندین جرم است؛ از جمله تهدید، مزاحمت، توهین، ضربوجرح، اکراه و اجبار، ورود غیرمجاز، اخاذی/کلاهبرداری، مباشرت یا معاونت در ارتکاب جرم، و حتی محاربه/افساد فیالارض در صورت بهکارگیری سلاح یا ایجاد رعب و اخلال شدید در نظم. طلبکار مکلف است از مسیرهای قانونی (اظهارنامه، دادخواست، اجرای احکام، تأمین خواسته، توقیف اموال، اجرای اسناد رسمی لازمالاجرا) اقدام کند و توسل به اشخاص موسوم به «شرخر» میتواند برای هر دو طرف (طلبکار و شرخر) مسئولیت کیفری و مدنی به دنبال داشته باشد. تحلیل حقوقی و مستندات: - اصل ممنوعیت خودیاری و الزام به رجوع به مرجع صالح: - بهموجب اصول کلی حقوقی و مواد آیین دادرسی، استیفای حق باید از طریق مراجع قانونی انجام شود. توسل به قهر و غلبه برای استیفای ح
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری