در صلح عمری، مالکیت عین مال به متصالح منتقل میشود اما مصالح حق انتفاع/حق سکنای خود را تا پایان عمر برای خود (و گاه برای همسر) محفوظ میکند. با وجود مزایای آن (مثل کاهش تشریفات انحصار وراثت و بعضاً کارکرد حمایتی)، برای مصالح ریسکهایی وجود دارد که در تنظیم و اجرای قرارداد باید مدیریت شوند: ریسکهای اصلی برای مصالح - انتقال مالکیت عین و کاهش اختیار نهایی: با وقوع صلح عمری، عین به نام متصالح میرود و مصالح تنها دارای حق انتفاع/سکنی میشود. بنابراین: - مصالح بدون رضایت متصالح دیگر نمیتواند مال را منتقل یا در عین آن تصرفات مالکانه کند. - اگر در سند حق فروش یا حق فسخ برای مصالح پیشبینی نشده باشد، دست مصالح در آینده بسته است. - امکان انتقال یا توقیف عین توسط متصالح: اصل بر قابلیت نقل و انتقال و توقیف عین است؛ مگر در سند صلح، انتقال یا توقیف به نحو موثر محدود شود. - طلبکاران متصالح میتوانند عین را توقیف کنند؛ هرچند حق انتفاع مصالح باقی میماند ولی امنیت سکونت/استفاده او ممکن است به خطر بیفتد (مثلاً مزاحمت عملی مالک جدید). - اختلافات اجرایی در حق انتفاع: اگر حدود، مدت، مصادیق استفاده، مخارج تعمیرات و نحوه استفاده مشترک دقیقاً مشخص نشود، تعارض منافع میان مصالحِ منتفع و متصالحِ مالک محتم
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری