پاسخ کوتاه: تمایز میان «اقامتگاه» و «محل سکونت» در حقوق ایران به دلیل آثار مستقیم آن بر صلاحیت دادگاهها، ابلاغ اوراق قضایی، اجرای تعهدات، بار مالیاتی، آغاز و انقضای مهلتها، و تعیین قانون حاکم بر احوال شخصیه اهمیت اساسی دارد. «اقامتگاه» مفهوم حقوقی-ثابتتری است که آثار تبعی گسترده دارد، در حالی که «محل سکونت» وضعیتی عرفی-متغیر است که عمدتاً برای ابلاغ و ارتباطات عملی بهکار میرود. توضیح کاربردی (پرسش و پاسخ کوتاه): - اقامتگاه چیست و مستند قانونی آن کدام است؟ - اقامتگاه محل اصلی استقرار شخص است که قانون آن را مبنا قرار میدهد. مستند: مواد 1002 تا 1010 قانون مدنی. برای اشخاص: - افراد عادی: اقامتگاه، محل سکونت اصلی آنهاست (ماده 1002). - کارمندان دولت: محل خدمتی که در آن مأموریت ثابت دارند (ماده 1005). - صغیر و محجور: اقامتگاه تابع ولی/قیم است (ماده 1006). - زن شوهردار: اقامتگاه او اصولاً همان اقامتگاه شوهر است مگر خلاف آن در نظر گرفته شود یا به حکم دادگاه جدا شود (ماده 1005 و رویه؛ با لحاظ
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری