روندهای نو در مدیریت و حقوق آب کدام‌اند؟

پاسخ به‌صورت کاربردی و با اتکا به چارچوب‌های حقوقی ایران: 1) گذار از «مالکیت» به «حقابه‌محور و حکمرانی آب» - به‌جای تلقی آب به‌عنوان مال خصوصی، تمرکز بر حقابه‌های مکتسبه، نیازهای اساسی و منافع عمومی است. ماده 1 قانون توزیع عادلانه آب 1361 آب‌های کشور را در اختیار حکومت اسلامی قرار داده و مدیریت آن را حاکمیتی می‌داند. این مبنا، حرکت به‌سوی حکمرانی آب (Good Water Governance) را تقویت می‌کند: شفافیت، پاسخ‌گویی، مشارکت ذی‌نفعان و فرابخشی بودن تصمیم‌ها. 2) مدیریت حوضه‌محور و یکپارچه (IWRM) - به‌جای مرزبندی اداری، مدیریت بر مبنای حوضه آبریز. شورای عالی آب (مصوبه تشکیل و وظایف، به استناد اصل 138 قانون اساسی و احکام برنامه‌های توسعه) و کارگروه‌های سازگاری با کم‌آبی، این رویکرد را تقویت می‌کنند. - قانون توزیع عادلانه آب و آیین‌نامه‌های آن، اختیارات وزارت نیرو را در تخصیص و حفاظت منابع آب سطحی و زیرزمینی به‌صورت حوضه‌ای شناسایی کرده است. در برنامه‌های پنج‌ساله اخیر، بر مدیریت یکپارچه تقاضا و عرضه و برنامه‌های تعادل‌بخشی آب‌های زیرزمینی تاکید شده است. 3) تعادل‌بخشی آب‌های زیرزمینی و ممنوعه/ممنوعه بحرانی - روند نو، تکیه بر احیای سفره‌ها از طریق انسداد چاه‌های غیرمجاز، کنتورهوشمند حجمی، تعدیل پروانه‌ها و شارژ مصنوعی است