بهعنوان راهنمای عملی و با استناد به مقررات، عوارض «تغییر کاربری» در محدوده روستاها و نقاط تحت مدیریت دهیاریها بهطور معمول از چند مؤلفه اصلی تشکیل میشود. مبنای کلی اخذ عوارض در دهیاریها قانون تأسیس و اداره دهیاریهای خودکفا (مصوب ۱۳۷۷ و اصلاحات بعدی)، قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت، آییننامه مالی دهیاریها، و مهمتر از همه «بخشنامهها و مصوبات شورای برنامهریزی و توسعه استان/کارگروه امور زیربنایی و شهرسازی استان» و نرخنامههای مصوب همان استان است. اصولاً نرخها استانی و محلی است و باید آخرین مصوبه استانی ملاک عمل قرار گیرد. مؤلفههای اصلی عوارض تغییر کاربری: 1) نوع و ماهیت تغییر کاربری - از کشاورزی/باغی به مسکونی، تجاری، صنعتی، خدماتی و… - از مسکونی به تجاری یا اداری - از اراضی بایر/موات به کاربریهای بهرهبردار بدیهی است هر چه ارزش افزوده ناشی از تغییر کاربری بیشتر باشد، نرخ عوارض بالاتر است. 2) مساحت عرصه مشمول تغییر کاربری - پایه محاسبه معمولاً به مترمربع عرصه است. - در برخ
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری