تفکیک حقوقی میان «خواسته منجز» و «خواسته غیرمنجز» در دادرسی اهمیت بنیادین دارد؛ زیرا بر قابلیت استماع دعوا، صدور حکم، اجرای رأی، تعیین هزینه دادرسی، صلاحیت و حتی امکان صدور تأمین تأثیر مستقیم میگذارد. چکیده کاربردی اهمیت این تفکیک با استناد به مقررات: 1) شرط قابلیت استماع دعوا - مطابق اصول دادرسی و مفهوم مخالف مواد 51 و 54 قانون آیین دادرسی مدنی (ق.آ.د.م)، خواسته باید روشن، معین و منجز باشد؛ طرح دعوای مبتنی بر امر موکول به آینده یا مشروط (غیرمنجز) اصولاً قابلیت استماع ندارد و با اخطار رفع نقص یا قرار رد/عدم استماع مواجه میشود. - ماده 51 ق.آ.د.م در بندهای 2 و 3 خواهان را مکلف به ذکر خواسته و بهای آن به طور «روشن و معین» میکند. وقتی تحقق خواسته وابسته به وقوع امر آینده یا شرط معلق است، تعیین روشن و فعلیت مطالبه مخدوش میشود. 2) امکان صدور حکم قطعی و قابلیت اجرا - دادگاه باید نسبت به «حق فعلی» حکم بدهد. اگر خواسته غیرمنجز باش
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری