تأثیر منجز یا غیرمنجز بودن بر خسارات دادرسی چیست؟

پاسخ به‌صورت کاربردی و مبتنی بر قانون آیین دادرسی مدنی و رویه: 1) تعریف و مبنا - خواسته منجز: حقی که موجود، حالّ و قابل مطالبه است؛ نیازی به تحقق شرط یا امر آینده ندارد. دادگاه می‌تواند فوراً نسبت به آن رسیدگی و حکم بدهد. مبنا: ماده 51 ق.آ.د.م (الزام دادخواست به تعیین دقیق خواسته و بهای آن) و قاعده قابلیت رسیدگی و صدور حکم قطعی. - خواسته غیرمنجز (معلّق/موقوف): مطالبه‌ای که حصول آن وابسته به شرط آتی یا امر نامعلوم است؛ یا اجمال و ابهامی دارد که امکان صدور حکم ماهوی را سلب می‌کند. مطابق اصول دادرسی، دعوای غیرمنجز اصولاً قابل استماع نیست و منتهی به قرار رد یا عدم استماع می‌شود؛ ر.ک. بند 2 ماده 51 و ماده 2 ق.آ.د.م (لزوم ذی‌نفع بودن و قابلیت استماع دعوا). 2) پیامد در خسارات دادرسی الف) در فرض خواسته منجز: - امکان صدور حکم ماهوی: در صورت محکومیت خوانده، دادگاه به استناد مواد 515 و 519 ق.آ.د.م خوانده را به پرداخت خسارات دادرسی محکوم می‌کند؛ شامل: • هزینه دادرسی و هزینه‌های ضروری (ماده 519) • حق‌الوکاله وکیل طبق تعرفه • خسارت تأخیر تأدیه در دعاوی وجه نقد (در شرایط ماده 522) از تاریخ مطالبه تا پرداخت • سایر خسارات قابل اثبات