اگر خوانده به غیرمنجز بودن ایراد گرفت، چه پاسخی بدهیم؟

پاسخ به ایراد «غیرمنجز بودن خواسته» در دعاوی حقوقی باید دقیق، مستند و متناسب با ماهیت دعوا باشد. چارچوب کلی: 1) تعریف و مبنا - خواسته منجز: خواسته‌ای که فعلاً و بالفعل قابل مطالبه و رسیدگی است؛ مشروط، معلق به وقوع امر آینده یا نامعین نیست. شرط تنجز از اصول اساسی اقامه دعواست. هرچند قانون آیین دادرسی مدنی صراحت لفظی «منجز بودن» را به‌عنوان شرط نیاورده، اما از مجموع مواد 2، 51، 61، 62، 84 بند 7 و 89 ق.آ.د.م و اصول دادرسی (قابلیت استماع، قابلیت صدور حکم) نتیجه می‌شود که دعوا باید فعلاً قابل رسیدگی باشد. همچنین ماده 190 ق.م (شرایط صحت تعهد) و قواعد لزوم قطعیت موضوع تعهد مؤید این رویکرد است. - خواسته غیرمنجز: معلق به شرط/حدوث امر آینده، یا ناشناخته از حیث اصل یا مقدار، یا وابسته به تحقق مقدماتی که هنوز رخ نداده‌اند و بدون تحقق آن‌ها محکوم‌به قابلیت اجرا ندارد. 2) موارد شایع ایراد غیرمنجز بودن و پاسخ عملی الف) ادعای تعلیقی بودن حق - ایراد خوانده: خواسته معلق به وقوع شرط یا تحقق امر آتی است (مثلاً مطالبه وجهِ مشروط به انجام کار، یا اجرای تعهد پس از سررسید آتی). - پاسخ: - اگر شرط محقق شده: اثبات وقوع شرط با اسناد/امارات و استناد به مواد 234 به بعد ق.م (تعهدات معلق/منجز) و ماده 219 ق.م (لازم‌الوفا بودن عقد) و اعلام این‌که با تحقق شرط، تعهد منجز و قابل مطالبه است. ضمیم