توضیح عملی برای کسبوکارها (با نگاه حقوقی ایران) 1) تفاوت «فاکتور» و «قرارداد» - ماهیت: - قرارداد: توافق الزامآور حقوقی بین دو یا چند نفر که تعهدات، شرایط انجام، ضمانت اجرا و سازوکار حل اختلاف را تعیین میکند. مبنای آن ماده 10 قانون مدنی است؛ قراردادهای خصوصی تا جایی که مخالف صریح قانون نباشند نافذند. شرایط اساسی صحت معامله نیز در ماده 190 قانون مدنی آمده (قصد و رضا، اهلیت، معین بودن موضوع، مشروعیت جهت). - فاکتور (صورتحساب): سند مالی/تجاری برای مطالبه یا ثبت قیمت کالا/خدمت، شامل مشخصات فروشنده/خریدار، شرح کالا/خدمت، مقدار، نرخ، مالیات، مبلغ نهایی و شرایط پرداخت. فاکتور بهخودیخود قرارداد کامل نیست، اما میتواند قرینهای بر وقوع معامله و مفاد آن باشد. - کارکرد حقوقی: - قرارداد: اثبات چارچوب حقوقی رابطه، تعیین تعهدات طرفین و ضمانت اجرا (مثلاً وجه التزام، حق فسخ، تاخیر در انجام، فورس ماژور، محرمانگی، عدم رقابت). قابلیت استناد کامل در مراجع قضایی و داوری را دارد. - فاکتور: سند عادی برای اثبات طلب/بدهی و انجام معامله. بهویژه با مهر/امضا، شماره اقتصادی، و ثبت در سامانه مودیان و پایانه فروشگاهی (مطابق قانون پایانههای فروشگاهی و سامانه مودیان) اعتبار اثباتی بیشتری مییابد. اما اگر قرارداد موجود نباشد،
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری