کدام‌یک قابلیت اجرایی قوی‌تری در مراجع دارد؟

خلاصه پاسخ - قرارداد: سند حقوقیِ جامع برای ایجاد، انتقال یا تغییر تعهدات؛ دارای قدرت اجرایی بالاتر نزد دادگاه‌ها و مراجع حل اختلاف. - فاکتور: سند تجاری/مالیِ اثبات معامله و مطالبه وجه؛ به‌تنهایی قرارداد کامل نیست، اما می‌تواند دلیل اثباتی قوی باشد. تفاوت ماهوی 1) ماهیت و ارکان: - قرارداد: توافق دو یا چند اراده برای ایجاد تعهد (ماده 10 و 183 قانون مدنی). شامل ارکان اساسی معامله: قصد و رضا، اهلیت، موضوع معین و مشروعیت جهت (مواد 190 به بعد). - فاکتور: سند عادی تجاری که معمولاً توسط فروشنده صادر می‌شود و شامل مشخصات کالا/خدمت، مقدار، قیمت، تاریخ، مالیات و مشخصات طرفین است. فاکتور اصولاً ایقاع یا قرارداد مستقل نیست، بلکه دلالت بر وقوع معامله دارد. 2) کارکرد حقوقی: - قرارداد: تنظیم حقوق و تعهدات، شروط پرداخت، ضمانت اجرا، خسارت تأخیر، وجه التزام، شرط داوری، فورس ماژور، شیوه فسخ و… . مبنای اصلی مطالبه حقوق در دادگاه‌ها است. - فاکتور: ابزار اثباتی برای بدهی، تحویل کالا/خدمت و میزان ثمن. مبنای طرح دعوای مطالبه وجه/ثمن، خسارت تأخیر تادیه و مقررات مالیات