راهنمای عملی اخذ وکالت از اشخاص محجور: مبانی، مراحل و ملاحظات — با تمرکز بر پیشگیری از بطلان یا ایراد شکلی 1) مبانی حقوقی و اشخاص ذیصلاح - محجور کیست: صغیر (غیرممیز/ممیز)، مجنون (دائمی/ادواری) و سفیه. مبنای قانونی: مواد 1207، 1210، 1211، 1214 قانون مدنی. - عدم اهلیت برای اعطای وکالت: اصل بر این است که محجور شخصاً نمیتواند وکالت بدهد. وکالت باید توسط نماینده قانونی او اعطا شود: - ولی قهری: پدر و جد پدری (مواد 1180، 1181 ق.م). - قیم: منصوب دادگاه برای صغیر فاقد ولی یا محجور (مواد 1187، 1235 ق.م). - امین: در موارد فقدان دسترسی یا تعارض منافع (مواد 1188، 103 قانون امور حسبی). - حدود اختیار نماینده: - ولی قهری: اختیارات وسیع، اما مقید به رعایت مصلحت مولیعلیه؛ در اعمال مهم مانند نقل و انتقال اموال غیرمنقول صغیر، احراز مصلحت و گاه اخذ نظر دادستان/دادگاه توصیه میشود (رأی وحدت رویه و رویه قضایی). - قیم: نیاز به اخذ اجازه دادستان/دادگاه برای معاملات مهم از جمله فروش، رهن، صلح و… اموال محجور (مواد 1235، 1236، 1241 ق.م و مواد 79 تا 83 قانون امور حسبی). 2) قالب صحیح اعطای وکالت - وکالتنامه رسمی: بهطور قوی توصیه میشود که وکالت توسط نماینده قانونی محجور در دفترخانه اسناد رسمی تنظیم شود (مواد 47 و 48 قانون ثبت در لزوم تنظیم رسمی برخی اسناد و آثار اثباتی قوی سند رسمی: ماده 1287 ق.م). - وکالتنامه عادی: از حیث اثباتی ضعیفتر است و در بسیاری از مراجع اداری و قضایی پذیرفته نمیشود یا سبب ایراد شکلی میگردد. برای طرح دعوا و دفاع، وفق ماده 32 قانون آیین دادرسی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری